ความอดทน ..
มันมีขีดจำกัดสำหรับมันเสมอ
ปกติฉันเป็นเด็กต่างอำเภอ ที่มาเรียนในเมือง
ฉันมาพักอยู่ที่บ้านญาติของฉัน
ฉะนั้น เป็นที่แน่นอนว่า
ฉันเรียนหนังสือหนัก และไม่ค่อยได้กลับบ้าน
แต่ตอนนี้ฉันเรียนจบมัธยมแล้ว
ฉันรู้สึกคิดถึงบ้าน ...
ที่ๆฉันเรียกว่าบ้าน
.
.
.
ฉันแชร์ห้องกับพี่สาวของฉันที่มีอายุห่างจากฉันหลายปี
พี่สาวของฉันเป็นคนเจ้าระเบียบ
ฉันไม่ใช่คนเรียบร้อย ไม่ใช่คนเจ้าระเบียบ
หลายครั้งที่ฉันโดนตำหนิเรื่องการเก็บของไม่เป็นที่เป็นทาง
ฉันยอมรับ
ฉันไม่พูดอะไร ..
แล้วฉันก็เดินไปเก็บของ
หากครั้งใดที่ฉันมีปากเสียง
ฉันเหมือนกลายเป็น
ใครที่ไม่ใช่น้องสาว
ดังนั้น ... ฉันจึงเลือกที่จะเงียบ
และเก็บความเสียใจไว้ข้างใน
เอาคำว่าอดทน กดข่มเอาไว้อีกที
.
.
.
ฉันชอบนอนดึก ... แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันที่นอนดึก
และฉันก็ชอบนอนดึก พร้อมความเงียบ
แต่หลายครั้งที่ฉันข่มตาไม่ลง
เพราะเสียงเพลงที่พี่สาวฉันเปิดตอนอาบน้ำหรือขณะทำงานในตอนดึกๆ
ฉันไม่ชอบการตื่นเช้า สำหรับการปิดเทอม
และฉันก็ไม่ชอบการถูกปลุกด้วยเสียงเพลงยามเช้า
แต่หลายครั้งที่ฉันต้องสะดุ้งตื่น
เพราะเสียงเพลงที่พี่สาวฉันเปิดตอนอาบน้ำในตอนเช้าตรู่
ฉันไม่กล้าพูด
ฉันเกรงใจพี่สาวฉัน
ดังนั้น ... ฉันจึงเลือกที่จะเงียบ
และเก็บความเสียใจไว้ข้างใน
เอาคำว่าอดทน กดข่มเอาไว้อีกที
.
.
.
แม่ของฉันเคยพูดว่า
อยู่ด้วยกัน อะไรก็หยวนๆกันหน่อย
เพราะเมื่อครู่ พี่สาวตำหนิฉันอีกครั้ง
แต่คราวนี้ การเถียงกลับ เป็นสิ่งที่ฉันทำ
ฉันไม่ได้พูดตอบแม่อะไร
รีโมทในมือกดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ข้างหน้า
เสียงของแม่ตำหนิฉันซ้ำอีกครั้ง
ครั้งนี้ ...
ขีดจำกัดของฉันมันปริร้าว
อารมณ์ชั่ววูบถูกปลดปล่อย
ฉันนั่งทบทวนในสิ่งที่ฉันทำ
แม่ไม่ได้พูดอะไรอีก
ดังนั้น ... ฉันจึงเลือกที่จะเงียบ
และเก็บความเสียใจไว้ข้างใน
เอาคำว่าอดทน กดข่มเอาไว้อีกที
ฉันเสียใจที่ฉันเถียงพี่
.
.
.
แต่คนเราก็มีขีดจำกัดของเราเองเหมือนกัน
ฉันนึกสงสัย
ความอดทนของฉัน
ขีดจำกัด มันจะรองรับไปได้อีกนานแค่ไหน
